Po 50 latach od ich zakończenia można powiedzieć – najbardziej udane dla Polskiej Reprezentacji Olimpijskiej.

Igrzyska rozegrano w dniach 17 lipca – 1 sierpnia. Wystartowało 6084 zawodników (w tym 1260 kobiet) z 92 krajów. Rozdano 198 kompletów medali. Przysięgę olimpijską w imieniu sportowców złożył ciężarowiec Pierre Saint-Jean, natomiast w imieniu sędziów i trenerów – Maurice Fauget. Znicz olimpijski zapalili nastolatkowie reprezentujący angielską i francuską społeczność Kanady – Sandra Henderson i Stephane Prefontaine. Igrzyska otworzyła królowa Anglii Elżbieta II.

Igrzyska Olimpijskie w Montrealu pod względem sportowym oraz organizacyjnym, mimo wielu ustanowionych, bo aż 32 rekordów świata – uznano za nieudane.

Do takiej opinii przyczynił się bojkot imprezy przez ekipy narodowe państw afrykańskich. Jedynymi państwami reprezentującymi podczas igrzysk kontynent afrykański były Senegal i Wybrzeże Kości Słoniowej. Był to protest przeciwko niepodjęciu przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski decyzji o wykluczeniu z igrzysk reprezentacji Nowej Zelandii. Powodem był fakt, że reprezentacja w rugby  Nowej Zelandii złamała międzynarodową izolację rasistowskiej Republiki Południowej Afryki, organizując tournée po tym państwie. Wśród państw bojkotujących igrzyska znalazł się także Tajwan, który nie uzyskawszy zgody na występowanie pod nazwą Republika Chińska, zrezygnował ze startu. Panująca w Kanadzie bardzo ciężka zima poprzedzająca rozpoczęcie igrzysk olimpijskich spowodowała, że Kanadyjczycy nie byli w stanie dokończyć wszystkich rozpoczętych inwestycji.

Równocześnie w światowym środowisku sportowym od dłuższego czasu trwała dyskusja nad czystością sportu. Co raz częściej pojawiały się podejrzenia wobec sportowców, szczególnie z państw bloku wschodniego, o stosowanie wyszukanych środków i technik dopingowych. Pojawiły się również głosy o upadającym duchu amatorstwa olimpijskiego, komercjalizacji sportu w państwach zachodnich oraz upolitycznieniu w państwach socjalistycznych.

Co by jednak na ten temat nie mówić Igrzyska XXI Olimpiady w Montrealu w 1976 r.  były finansową klapą, a ich koszty obciążyły społeczeństwo kanadyjskie na wiele kolejnych lat. Do programu igrzysk olimpijskich włączono nowe dyscypliny w kategorii kobiet:  wioślarstwo, koszykówkę i piłkę ręczną.

Polska Reprezentacja Olimpijska liczyła 223 osoby. Wystartowało 207 zawodników: 27 kobiet i 180 mężczyzn w 18 sportach. Polacy zaprezentowali się podczas igrzysk olimpijskich w Kanadzie doskonale, zajmując w klasyfikacji medalowej doskonałe
6 miejsce zdobywając 26 medali /7 złotych, 6 srebrnych, 13 brązowych/. Chorążym reprezentacji Polski był kajakarz Grzegorz Śledziewski.

Należy podkreślić, że do ostatnich Igrzysk XXXIII Olimpiady w Paryżu w 2024r Polska Reprezentacja Olimpijska nawet nie zbliżyła się do wyniku z przed 50 lat.

W dniu 26 lipca 1976r. w trakcie rozgrywanych Igrzysk XXI Olimpiady w Montrealu w 1976 r. w godzinach porannych rozpoczął się wyścig kolarski ze startu wspólnego.

Wyścig ze startu wspólnego, jako sport Olimpijski należy do niezwykłego grona, bowiem można go podziwiać od roku 1896, czyli od pierwszych nowożytnych Igrzysk Olimpijskich. Co ciekawe, w tamtych czasach trzeba było przejechać 97 kilometrów, a w starcie wzięło udział siedmioro zawodników – pięciu Greków, Niemiec i Brytyjczyk. Pierwszym złotym medalistą został gospodarz igrzysk, Grek, Aristidis Konstantinidis.

Polacy startujący jako srebrni medaliści olimpijscy w jeździe drużynowej na czas należeli do szerokiego grona faworytów. Wydawało się wówczas, że to Ryszard Szurkowski lub Stanisław Szozda mają największe szanse na walkę o medal olimpijski na trasie o długości 177,49 km.

Każdy wyścig ze startu wspólnego wymaga od kolarzy nie tylko wytrzymałości, ale także umiejętności taktycznych, zwłaszcza na trudnych trasach z podjazdami i zjazdami. W tym przypadku okazało się, że to właśnie Mieczysław Nowicki najlepiej wykorzystał panujące warunki na trasie i nieoczekiwanie dla wszystkich zdobył brązowy medal olimpijski.

Wyścigi ze startu wspólnego odgrywają kluczową rolę w historii kolarstwa, łącząc tradycję z nowoczesnością. Pozwalają śledzić rozwój technologii rowerowej, ewolucję strategii wyścigowych oraz wyłaniać legendy sportu, takie jak Eddy Merckx, Fausto Coppi czy polscy mistrzowie: Ryszard Szurkowski, Zenon Jaskuła, Michał Kwiatkowski i Rafał Majka. Wyścigi te pozostają symbolem determinacji, wytrzymałości i rywalizacji na najwyższym poziomie, a ich historia odzwierciedla zarówno rozwój sportu, jak i zmiany społeczne w Europie i na świecie.

Dzisiaj po 50 latach okazało się, że Mieczysław Nowicki jest jedynym polskim kolarzem, któremu udało się zdobyć dwa medale olimpijskie podczas jednych igrzysk olimpijskich. Równocześnie jest jednym z trzech polskich kolarzy, którzy zdobyli medale podczas wyścigów kolarskich ze startu wspólnego do których należą:

• Czesław Lang – srebrny medal podczas Igrzysk XXII Olimpiady w Moskwie w 1980r
• Rafał Majka – brązowy medal podczas Igrzysk XXXI Olimpiady w Rio de Janeiro w 2016r.

W dniu 18 lipca 2026 r. minęło 50 lat od zdobycia przez polską drużynę srebrnego medalu podczas Igrzysk XXI Olimpiady w Montrealu w 1976 r. w jeździe drużynowej na czas na dystansie 100 km.

Polacy występowali w składzie:  Tadeusz Mytnik, Mieczysław Nowicki, Stanisław Szozda, Ryszard Szurkowski.

Polska drużyna przegrała z reprezentacją Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich zaledwie o 20 sekund.

Drużynowa jazda na czas rozgrywana była jako dyscyplina olimpijska od 1912 do 1992 r. Najbardziej jednak znana z wieloetapowego wyścigu Tour de France, gdzie po raz pierwszy rozgrywana była w 1935 r. Później jednak przez długi czas (z małymi wyjątkami) w programie Tour de France nie było tej konkurencji, ponieważ krzywdziło to dobrych kolarzy, mających słabe drużyny. W 1999 r. zauważono medialność tej konkurencji i jej atrakcyjność dla telewidzów, co spowodowało jej przywrócenie na stałe na trasę Tour de France. Od 2004 r. istnieje tutaj nowa reguła, według której drużyna zajmująca w czasówce drużynowej 2. miejsce może stracić do pierwszej drużyny maksymalnie 30 sekund. Kolejne drużyny mogą tracić najwyżej 20 sekund na miejsce.

Podczas igrzysk olimpijskich rozgrywano jazdę drużynową na czas w latach 1960-1992 na dystansie 100 km. Po decyzji o włączeniu zawodowców do startu w igrzyskach olimpijskich podczas Igrzysk XXVI Olimpiady w Atlancie w 1996r została wycofana na rzecz jazdy indywidualnej na czas.