Smutną informację przekazał dziś portal Towarzystwa Przyjaciół Będzina. W nocy z 1. na 2. października w wieku 88. lat zmarł Bogusław Fornalczyk, przed laty znakomity kolarz, uczestnik igrzysk olimpijskich oraz zwycięzca najważniejszego w naszym kraju wyścigu – Tour de Pologne.

Bogusław Fornalczyk urodził się 3 sierpnia 1937 roku w Jaworzniku, a jego największa sportowa aktywność przypadła na lata 50. i 60. ubiegłego wieku. O tym, co wpłynęło na jego decyzję, by zostać kolarzem, opowiadał kilkanaście lat temu w portalu rybnik.naszemiasto pl;

– Nie zapomnę, kiedy miałem 10 lat i oglądałem Wyścig Dookoła Polski. Etap Kraków-Częstochowa przebiegał akurat przez Jaworznik, w którym się urodziłem. Marian Rzeźnicki prowadził z przewagą ośmiu minut, grała orkiestra, a u nas przygotowano specjalną bramę. Tak się tym zachwyciłem, że postanowiłem zostać kolarzem – wspominał nieżyjący już znakomity sportowiec.

Ogromny, dla wielu niespodziewany w tamtym czasie sukces, jakim bez wątpienia była wygrana w Tour de Pologne, osiągnął w młodym wieku – z triumfu cieszył się w 1958 roku. W liczącym wówczas jedenaście etapów wyścigu jako pierwszy linię mety przekroczył tylko raz (w czwartym etapie). Liderem był po siódmym i ósmym etapie, a potem wrócił na czoło przedostatniego dnia rywalizacji i utrzymał prowadzenie do końca.

W Tour de Pologne Boguslaw Fornalczyk dobrze radził sobie także w 1961 roku, kiedy to wygrał pierwszy etap, a w klasyfikacji generalnej uplasował się na drugim miejscu, jedynie za Henrykiem Kowalskim.

W 1960 roku uczestniczył w Igrzyskach XVII Olimpiady w Rzymie w 1960r, w których uplasował się na jedenastej pozycji. Kilkukrotnie zdobywał tytuły mistrza kraju – nie tylko w kolarstwie szosowym (indywidualnie w 1958, drużynowo w 1959 i 1961), ale również w wyścigu górskim (1958) i kolarstwie przełajowym (1960). W 1959 i 1960 roku był najlepszym polskim kolarzem w klasyfikacji Polskiego Związku Kolarskiego Z kolei w 1958 roku wygrał plebiscyt na najlepszego sportowca Ludowych Zespołów Sportowych. Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, od 2005 roku Honorowy Obywatel Będzin.

Rodzinie, najbliższym, przyjaciołom, składamy wyrazy najszczerszego współczucia.

Towarzystwo Olimpijczyków Polskich.

W dniu 24 lipca 2025r obchodził swoje 90-te urodziny. Wówczas pierwszego medalistę Igrzysk XVII Olimpiady w Rzymie w 1960r w kajakarstwie w konkurencji K-2 1000m odwiedzili przedstawiciele Towarzystwa Olimpijczyków Polskich przekazując pamiątkowy medal oraz jubileuszowe kwiaty.

Władysław Zieliński był w doskonałej formie wraz z żoną i córką wspominaliśmy karierę sportową wybitnego Jubilata wspaniałego polskiego kajakarza.

W dniu 20 września 2025r dotarła do nas smutna wiadomość o odejściu z rodziny olimpijskiej Władysława Zielińskiego.

Był postacią nie zwykłą…..Urodził się 24 lipca 1935 w Warszawie. Absolwent miejscowego Technikum Precyzyjnego. Nie charakteryzował się wybitnymi warunkami fizycznymi, raptem 179 cm wzrostu 80 kg wagi. Przez całą karierę sportową reprezentant stołecznej Spójni.

Był wychowankiem trenera Stanisława Zantary. Pływanie rozpoczął na Wiśle (z ojcem łowił ryby). Kiedy miał czternaście lat wsiadł do kajaka. Wprawdzie Senior Zieliński – uważał, że na wodzie można uprawiać tylko wioślarstwo, zaś kajakarstwo traktował jako turystyczną zabawę, po pierwszych sukcesach syna uszanował jego decyzję.

Największe sukcesy sportowe odniósł ze Stefanem Kapłaniakiem. Jego największym sukcesem pomijając w/w brązowy medal olimpijski w karierze było mistrzostwo świata w konkurencji K-2 500 m właśnie ze wspomnianym Stefanem Kapłaniakiem Ponadto na tych samych mistrzostwach zajął jeszcze miejsce 4 w konkurencji K-2 1000 m i K-1 4 × 500 m. W kolejnych startach zajmował jeszcze finałowe miejsca w 1963r 4 m. w konkurencji K-2 500 m i 5 m. w K-1 4 × 500 m i 1966r 4 m. w konkurencji K-4 1000 m.

Zdobył 30 tytułów mistrza Polski w różnych konkurencjach kajakowych. Po zakończeniu kariery sportowej był znanym jubilerem i grawerem. Przez kilka lat pełnił rolę skarbnika w Polskiej Fundacji Rozwoju Kajakarstwa.

Rodzinie, najbliższym składamy serdecznie wyrazy współczucia,

Towarzystwo Olimpijczyków Polskich

Krzysztof Zuchora urodził się 10 stycznia 1940 r. w Głownie, gdzie ukończył Szkołę Podstawową Nr 1 oraz Liceum Ogólnokształcące. Studiował na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie będąc także zawodnikiem rugby. W roku 1969 uzyskał tytuł doktora nauk o kulturze fizycznej i już na zawsze związał się z alma mater. Wykładowca na Akademii Wychowania Fizycznego im. Józefa Piłsudskiego w Warszawie, wielokrotnie wybierany przez studentów w plebiscycie najlepszego wykładowcy. Członek Komisji Rehabilitacyjnej, Kultury Fizycznej i Integracji Społecznej Polskiej Akademii Nauk, wiceprezes Polskiego Towarzystwa Naukowego Kultury Fizycznej, wiceprezes Polskiej Akademii Olimpijskiej i jej członek od 1983 roku, od 2025 Honorowy Przewodniczący PAOl oraz przez wiele kadencji członek Komisji Kultury Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Redaktor Naczelny pisma „Kultura Fizyczna” (od 1973 r.), zastępca redaktora naczelnego kwartalnika artystycznego i naukowego „Quo Vadis” oraz polskiej edycji „Kroniki Sportu”.

Fot.: Szymon Sikora

Krzysztof Zuchora był przede wszystkim poetą, którego wiersze zmieniały wrażliwość i otwierały moralność czytelnika. Pierwsze tomiki to sensualne i estetyczne obrazy życia. Dopiero potem stał się piewcą poetyki sportu, razem z Jarosławem Iwaszkiewiczem, Kazimierzem Wierzyńskim, Marianem Grześczakiem, Janem Parandowskim tworzył przestrzeń humanistycznej refleksji nad sportem. Autor wielu esejów humanistycznych, w którym o najtrudniejszych sprawach sportu i olimpizmu, pisał w prosty i piękny sposób.

W 1972 roku w olimpijskim konkursie literackim ogłoszonym przez Związek Literatów Polskich i Polski Komitet Olimpijski otrzymał drugą nagrodę za poemat „Spartakus olimpijczyk”. W 1988 roku otrzymał doroczną nagrodę Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego za upowszechnienie idei olimpijskiej w świecie. Pięciokrotnie nagrodzony Wawrzynem Olimpijskim Polskiego Komitetu Olimpijskiego, po raz pierwszy w 1996 roku za „Dalekie i bliskie krajobrazy sportu” – obszerny, albumowy esej o wartościach olimpijskich, osnuty na tle „Ody do sportu” Coubertina. Trzykrotnie odwiedzał Olimpię podczas międzynarodowych sesji naukowych Międzynarodowej Akademii Olimpijskiej, każdorazowo oddawał hołd przy stelli z sercem Coubertina, uważając go za pierwszego humanistę olimpijskiego.

Przez ponad 30 lat był redaktorem zbioru opowiadań olimpijskich w konkursie literackim Polskiego Komitetu Olimpijskiego im. Jana Parandowskiego. Autor książek o pedagogice olimpijskiej „Dialogów olimpijskich” (2016 r.), „Nauczyciel i wartości z filozofii kultury fizycznej i pedagogiki sportu (2009 r.), współautor „Błyszczącego Sterowca” (2013 r.).

W 2024 roku wygłosił swój ostatni esej na temat pedagogiki sportu podczas V edycji konferencji dla nauczycieli. ”Szkoła serca, dialogu i sportu” w Centrum Olimpijskim, który znajdzie się w księdze jubileuszowej Polskiej Akademii Olimpijskiej z okazji jej 40-lecia. Do ostatnich swoich dni pisał wiersze i obdarowywał nimi swoich przyjaciół.

Niezwykle przez całe życie angażował się w działania na rzecz Polskiego Ruchu Olimpijskiego.

Pogrzeb profesora Krzysztofa Zuchory odbył się we wtorek 9 września, o godzinie 10.00 na Cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim Świętej Trójcy w Warszawie, przy ul. Młynarskiej 54/56/58.

Rodzinie i najbliższym składamy wyrazy głębokiego współczucia.

Poeta, krytyk, eseista, pedagog. Autor książek poetyckich: m.in. „Jasnowłosej” (1968 r.), „Chwila bez godziny” (1972 r.), „Cicho” (1980 r.), „W słonecznej koronie stadionu” (1995 r.), „W cieniu światła” (1998 r.) oraz wielu tomików wierszy: „W zatoce serca” (2001 r.), „Przebudzenie” (2001 r.), „Bezdomny wiersz” (2002 r.), „Wiersze o miłości” (2002 r.), „Odwrócone niebo” (2004 r.), „Sonet z jabłkiem” (2005 r.), „W cieniu światła” (2006 r.), „Noc bliżej światła” (2007 r.).

Autor książek sportowych: „Wychowanie fizyczne naszych dni” (1974 r.), „Wychowanie w kulturze fizycznej” (1980 r.), ”Sport niejedno ma imię”, „Białe dorzecze sportu”. Znany propagator wartości sportu i ideałów olimpijskich w prasie, radiu i telewizji.

W dniu 21 sierpnia 2020 w Gdańsku odszedł z rodziny olimpijskiej, wioślarskiej Tomasz Tomiak. Doktor habilitowany nauk o kulturze fizycznej, brązowy medalista Igrzysk XXV Olimpiady w Barcelonie w 1992r w konkurencji czwórek ze sternikiem, dwukrotny medalista mistrzostw świata, 18-krotny mistrz Polski.

Trudno dzisiaj w piątą rocznicę śmierci nie wspomnieć tej niezwykłej postaci.

Przeciwnościami z jakimi musiał mierzyć się Tomasz Tomiak, w najróżniejszych okresach swojego życia można by obdzielić kilka/kilkanaście osób. Wszystko, co osiągnął to zasługa jego niebywałej pracowitości, charyzmy, nieugiętej woli walki do samego końca. W wioślarskiej reprezentacji Polski pojawił się nagle – był rok 1989 Mistrzostwa Świata w Bled /Jugosławia/ Podczas zawodów w dwójce ze sternikiem wraz z Wojtkiem Jankowskim zajęli doskonałe 5 miejsce. W owym czasie trenerem reprezentacji Polski wioseł długich był Witold Sroga, który od razu dostrzegł wyjątkowe zdolności i umiejętności Tomasza Tomiaka. Przymierzał się bowiem do stworzenia czwórki ze sternikiem wraz Maciejem Łasickim, Wojciechem Jankowskim, Jackiem Streichem. Przełomowym momentem dla Tomasza Tomiaka oraz kolegów z osady, również dla całego polskiego wioślarstwa były Mistrzostwa Świata w Wiedniu w 1991r. Tam polscy wioślarze zdobyli 3 medale natomiast osada, w której płynął Tomasz Tomiak zdobywając w sposób spektakularny brązowy medal stała się, w jednym momencie jedną z najlepszych, osad w tej konkurencji na świecie.

Gdyby dzisiaj spojrzeć wstecz lat minionych, wydaje się, że to właśnie Tomasz Tomiak był w osadzie taką osobą, która miała największy autorytet – mimo, że Wojciech Jankowski był najbardziej doświadczonym zawodnikiem, Maciej Łasicki jednym z najlepszych, w owym czasie szlakowych na świecie. Wynikało to z faktu „naukowego” podejścia Tomasza do wielu problemów, jakie zawsze mają miejsce, gdy przebywa się ze sobą przez większą część roku. Był bezkonfliktowy, brzydził się rozwiązaniami siłowymi, łagodził konflikty, za co budził u wszystkich szacunek. Zresztą, odkąd sięgnąć pamięcią miał inklinacje naukowe pragnął wiedzy, jak ryba wody. Kiedy po zakończonych Igrzyskach XXV Olimpiady w Barcelonie w 1992 koledzy nadal kontynuowali kariery sportowe On poświęcił się dalszym studiom: doktorat, habilitacja, praca naukowa na uczelni, wówczas w sporcie to było wydarzenie – coś niespotykanego.

Ponad wszystko kochał swoją rodzinę, która był dla niego wszystkim. W czasie zgrupowań sportowych często mówił o żonie Alicji i dzieciach Patrycji, Szymonie – Szymon z powodzeniem kontynuuje tradycje wioślarskie taty. Uwielbiał zwierzęta – był psiarzem w ostatnich latach miał dwa wyżły weimarskie, z którymi planował długie spacery miał wiele planów, bo jak można ich nie mieć mając zaledwie 53 lata.

Dzisiaj mija 5 lat od kiedy Tomasza z nami nie ma. Nadal trudno zebrać myśli. Był wybitnym sportowcem, kochającym mężem, ojcem, profesorem uczelnianym, przykładem dla wielu młodych ludzi – również dla nas.

21 lipca br. minęło 20 lat od śmierci wielkiej gwiazdy polskiego sportu. W latach swojej świetności Andrzej Grubba był kochany przez całą Polskę. Do tego stopnia, że dyrektor LOT-u, specjalnie na jego prośbę, opóźnił start jednego z rejsowych samolotów.

Andrzej Grubba, syn nauczycieli Alojzego i Ludomiry, od najmłodszych lat wykazywał talent do tenisa stołowego. Jego edukacja w III LO im. Bohaterów Westerplatte w Gdańsku oraz studia na gdańskiej AWF były początkiem drogi do sportowej kariery. Andrzej Grubba rozpoczął swoją przygodę z tenisem stołowym w klubie Neptun Starogard, a następnie reprezentował AZS Uniwersytet Gdański i AZS-AWF Gdańsk.

Fot.: Stefan Kraszewski 

W 1985 r. Grubba przeniósł się do niemieckiego klubu TTC Zugbrucke Grenzau, gdzie grał przez dwa lata. Jego umiejętności i charyzma przyciągnęły uwagę japońskiej firmy Butterfly, której stał się pierwszym promotorem w Polsce. W 1984 r. został uznany za najlepszego sportowca Polski w plebiscycie „Przeglądu Sportowego”, był multimedalistą mistrzostw Europy i świata.

Kariera Grubby zakończyła się w 1998 r., jego wpływ na polski tenis stołowy jest niezwykły. Był praworęcznym zawodnikiem, mimo że naturalnie posługiwał się lewą ręką. Jego technika i styl gry były inspiracją dla wielu młodych sportowców. W 2004 r. Andrzej Grubba dowiedział się o chorobie nowotworowej.

Andrzej Grubba zmarł 21 lipca 2005 roku w wieku zaledwie 47 lat. Jego śmierć była ogromnym ciosem dla polskiego sportu. Był znany z nieustępliwości i pasji do tenisa stołowego, pozostawił po sobie bogatą spuściznę sportową i wiele niezapomnianych wspomnień wśród kolegów i kibiców. Dziś jest patronem kilku szkół podstawowych.

– Andrzej Grubba i Leszek Kucharski byli gwiazdami polskiego sportu. Kiedy reprezentacja Polski rozgrywała mecze w Superlidze wszystkie miejsca były wyprzedane. I bez względu na to, w jakim mieście odbywało się spotkanie. Europejskie rozgrywki były świętem tenisa stołowego, a publiczność uwielbiała zwłaszcza Grubbę i Kucharskiego. Przed igrzyskami w Atlancie mieliśmy obóz z Andrzejem w Wiśle. I wyglądało to tak, że kiedy pojawiliśmy się na ulicy zaraz mniejsze lub większe grupy ludzi podchodziły do Grubby, prosząc o autograf, zdjęcie itp. Nikomu nie odmówił, bo czuł się jak ryba w wodzie w kontaktach z kibicami. W ogóle uwielbiał tzw. pokazówki, na które zapraszał kontynentalną czołówkę, czasem też Chińczyków. Wtedy mógł pokazać swój kunszt i… radość z gry. Nie stresował się, tak jak przed ważnymi, oficjalnymi meczami – mówi dziś o Grubbie Lucjan Błaszczyk, wybitny polski tenisista stołowy.

Wybitnego sportowca i wielkiego dżentelmena pochowano w Sopocie. W ostatniej drodze towarzyszyło mu wielu wiernych fanów. Piękne słowa wypowiedział wówczas Jerzy Dachowski, prezes Polskiego Związku Tenisa.

– Mówił o tym, że „Gruby”, jak go nazywaliśmy, wprowadził tenis na salony i że odebrał tyle trudnych piłek, ale do tej ostatniej nie zdążył”

Najwybitniejsza polska lekkoatletka ma w dorobku siedem medali igrzysk olimpijskich – 3 złote,   srebrne i 2 brązowe – czym nie ma sobie równych wśród polskich sportowców. Wielokrotnie ustanawiała rekordy świata, triumfowała w szeregu rankingów i plebiscytów – zarówno krajowych jak i międzynarodowych.

Po zakończeniu kariery sportowej Irena Szewińska zaangażowała się w pracę w organizacjach sportowych. Była prezesem Polskiego Związku Lekkiej Atletyki, członkinią Rady Międzynarodowego Stowarzyszenia Federacji Lekkoatletycznych IAAF, a także wiceprezesem Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Przez wiele lata była Wiceprezesem Towarzystwa Olimpijczyków Polskich Towarzystwie działała w Polskim Stowarzyszeniu Sportu Kobiet. Od 1998 r. była członkiem Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, na Igrzyskach Olimpijskich wielokrotnie wręczała medale polskim sportowcom.

Za wybitne osiągnięcia sportowe i społeczną aktywność w ruchu sportowym otrzymała wysokie odznaczenia państwowe, w tym – Order Orła Białego. Była też jedną z pierwszych osób wyróżnionych Orderem Zasługi Polskiego Komitetu Olimpijskiego.

Irena Szewińska zmarła 29 czerwca 2018, po długiej walce z chorobą. Miała 72 lata.

W katastrofie smoleńskiej 10 kwietnia 2010 roku zginęli prezydent Lech Kaczyński razem ze swoją małżonką Marią i 94 inne osoby. Ważną osobistość stracił także polski sport. Odszedł Piotr Nurowski, były prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego. – Człowiek bardzo otwarty, ciepły, kochający sport i sportowców. Czuł tę materię znakomicie – wspominał tragicznie zmarłego Andrzej Strejlau, były selekcjoner reprezentacji Polski.

Nurowski urodził się 20 czerwca w Sandomierzu. W 1967 ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W 1972 został wiceprezesem Polskiego Związku Lekkiej Atletyki ds. młodzieżowo-wychowawczych. Rok później jako najmłodszy na świecie szef narodowego związku sportowego został wybrany prezesem PZLA. Tę funkcję pełnił do 1976 oraz w latach 1978–1980.

W 1981 roku został pracownikiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Do 1984 roku pełnił funkcję pierwszego sekretarza ambasady Polski w Moskwie, a następnie po dwuletniej pracy w MSZ, od 1986-1991 był radcą ambasady w stolicy Maroka Rabacie.

Przez całe życie był pasjonatem sportu. Będąc uczniem sandomierskiego liceum był spikerem na miejscowym stadionie, a dzięki umiejętnościom, po ukończeniu studiów wygrał konkurs na sprawozdawcę sportowego w Polskim Radiu.

W 2005 wystartował w wyborach na prezesa Polskiego Komitetu Olimpijskiego i pokonał obu kontrkandydatów – ówczesnego szefa Stanisława Stefana Paszczyka oraz Adama Giersza. W 2009 roku powierzono mu pełnienie tej funkcji na kolejną czteroletnią kadencję. Sportowcy, działacze i kibice zapamiętali Piotra Nurowskiego jako ogromnego pasjonata sportu i sprawnego działacza. W 2010 roku wybrano go ponownie w skład Komitetu Wykonawczego Narodowych Komitetów Olimpijskich Europy i powierzono kierowanie po raz drugi Komisją Mediów.

Piotr Nurowski kochał sport.

To był bardzo smutny dzień dla całego środowiska dziennikarskiego. W wieku 78 lat zmarł Maciej Petruczenko. Informacje o śmierci honorowego redaktora naczelnego „Przeglądu Sportowego” przekazała jego córka.

Z „Przeglądem Sportowym” Petruczenko związany był aż od 1970 roku. Zajmował się tam różnymi sportami, jednak jego ukochaną dyscypliną była lekkoatletyka. Nawet będąc już na emeryturze, legenda pióra pisała do „Przeglądu” felietony oraz komentarze. Pomimo wieku, Maciej Petruczenko wciąż pojawiał się też na mityngach lekkoatletycznych.

Dziennikarz przez lata był niejednokrotnie nagradzany za swoją pracę. W 1991 roku Klub Dziennikarzy Sportowych przyznał mu Nagrodę Główną Złotego Pióra. Dziesięć lat później został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2020 roku uhonorowano go Nagrodą im. Bohdana Tomaszewskiego (Grand Press) dla najlepszego dziennikarza sportowego roku.

Maciej Petruczenko pozostawał aktywny zawodowo do ostatnich dni swojego życia. Jeszcze na początku stycznia można było zobaczyć go na jubileuszowym, 90. Plebiscycie Przeglądu Sportowego. Poza pracą w tej gazecie, napisał też kilka książek, w tym biografię Ireny Szewińskiej, zatytułowaną „Prześcignąć swój czas. Kariera Ireny Szewińskiej od kulis”.

Maciej Petruczenko był jednym z najbardziej rozpoznawalnych redaktorów w Polsce w tej dziedzinie, szczególnie znany z relacji dotyczących lekkoatletyki i igrzysk olimpijskich.

Rodzinie, najbliższym składamy najszczersze wyrazy współczucia.
Towarzystwo Olimpijczyków Polskich